Oto z zaskoczenia nieco pojawił się nowy, trzeci numer LOKOMOTYWY – kieleckiego pisma, które jest obecnie jedynym papierowym wydawnictwem niezależnym w Kielcach, orbitującym na dodatek mocno w anarchistycznych klimatach. Niby nie powinno mnie zaskoczyć ukazanie się tego numeru, bo są tam dwa moje teksty, ale jednak stało się to trochę bezwiednie i fajnie, bo to, że się wciąż ukazuje to jednak niespodzianka. W środku jak zwykle to i owo z regionu i ogólnie, ideowo i muzycznie, najlepiej zobaczyć samemu i jak zwykle udostępniam to wydawnictwo w dwóch wersjach:

- DO SAMODZIELNEGO WYDRUKOWANIA

- DO CZYTANIA

Jest jednak w tym numerze pewien gorzkawy posmak – oprócz ciekawych materiałów o Anonymous czy Lutrze pojawiło się dość mocne nawiązanie do pewnego nurtu, który w wielu miejscach jest nieco niestrawny: heroiczny lewicowy antyfaszyzm. Mam duży dystans do lewicowych ideologii [bo jest ich wiele, choć część z nich serwuje ciekawe przemyślenia], ale w połączeniu z agresywną postawą nawołującą do eliminacji prawicowej ideologii, nazywanej często zamiennie (!) „faszyzmem” lub eliminacji jej zwolenników, tworzy trochę niesmaczny obraz. W razie czego dopiszę od razu: mój antylewicowy odruch wynika z tego samego antyautorytarnego podejścia, który odpycha mnie od faszyzmu; lewica nie ma monopolu na antyfaszyzm; łatka „faszyzmu” często nie pasuje do przyklejonych miejsc, a pewne antyfaszystowskie metody i „propozycje” są łudząco podobne do tych, przeciw którym się zwracają. Nie wspominam już o dreszczu, jaki po mnie przechodzi, gdy pojawia się na horyzoncie pro-policyjne stowarzyszenie „Nigdy Więcej”. Jeżeli ktoś ma z kolei ochotę poczytać kawał tekstu obdzierający ze złudzeń obrazek „współczującej lewicy”, przede wszystkim z autopsją zwłok jej kilku fundamentalnych postaci, to zapraszam serdecznie na uważną lekturę: „Empatia nie pomoże rewolucji”. Zresztą faszyzm swój konstrukt ma zdecydowanie lewicowy. Nie w tym rzecz jednak, by rozbierać na cząstki polski antyfaszyzm (bo mowa jest tutaj tylko o kieleckim piśmie), a w tym by nie popadać w atawistyczne trendy i jednak zastanowić się, czym jest tak agresywny sprzeciw wobec manifestacji poglądów i głoszenia idei [w nawiązaniu choćby do istnienia w TAKIEJ SAMEJ SYTUACJI głoszenia niepopularnych idei] i gdzie jest granica między samoobroną, a polityką agresji, i to w dodatku pro-policyjnej [gdy mowa o „delegalizacji”, „zakazie pozwoleń”, paragrafach antyfaszystowskich, czy donosicielstwie w stylu „NW”]. Tak, że Adam, nie przejmuj się, to tylko narzekania starego marudy…

EDIT: spojrzenie z nieco innej strony na akcyjność okazyjną/świąteczną przynosi tekst, który dostałem od znajomego w mejlu. Znajomego można by określić jako "anarchosarmatę", ale nie wypada, bo to jeden z ostatnio modnych epitetów, będących w obiegu na równi z obleśnymi "anarcholibertarianami" [inne, jeszcze gorsze, są jak splunięcie w twarz], natomiast tekst zatytułowany "11-11-11 inaczej" przynosi dosyć trzeźwe ogarnięcie tego, co wydarzy się w święto niepodległości: CZYTAJ