Wczorajsza warszawska Akcja „67” z segregacją i niewypuszczaniem posłów z Sejmu była naprawdę ciekawa jako nowa odmiana blokady, zamiast „do” była to „blokada z”. Ale w tym całym radykalizmie działań zabrakło gdzieś radykalnych tez, pominięto czy też wstydliwie przysypano banałami pewne prawdy i wnioski. Nikt się przecież nie zająknął w jaki sposób został stworzony ten system emerytalny [przeciw któremu w tak radykalny sposób protestowali] i na czym się opiera, bowiem w tej awanturze przeważają zwykłe głosy o tym, że „Ale jak pracować w takim wieku? Wyobraża pan sobie górnika w tym wieku? Policjanta? Etc itd. itp.”. Dla mnie wygląda to nawet jak mylenie tropów, wręcz na wynajęcie central związkowych przez PR-owców rządowych do ugrania drobnych ustępstw w zamian za nie ruszanie samej [nieuczciwej w swej istocie]zasady. Zasady wymyślonej przez państwo, nie przez obecny rząd.

System emerytalny obecnie funkcjonujący stworzony został na zasadzie powszechnego przymusu [o głupim jego przykładzie wspomniał na swoim KRUS-owym przykładzie ostatnio Ziemkiewicz] – nie da się go uniknąć w zgodzie z prawem, jest obłożony wieloma paragrafami, a państwowa ekonomia na nim się wręcz opiera. Państwo zabiera nasze pieniądze, nazywa je „składkami”, obraca nimi, a nie odkłada na nasze konta [wydawane są od razu i to jest cały problem tej reformy emerytalnej – ZUS w ogóle nie ma kasy, „składki” są od razu wypłacane innym], nasze pieniądze więc fizycznie nie istnieją. Do tego dochodzi odgórne sterowanie funduszami OFE, które jakoby miały być alternatywą dla państwowej emerytury. Nasze konta emerytalne są fikcyjne, papierowe, elektroniczne, umowne, nazywane są „gwarancjami” a kolejnym dowodem na to jest odwlekanie momentu wypłaty emerytur, „nie wcześniej niż…” [teraz do 67-go roku życia], bo do tego czasu jakoś się je może uzbiera. Pojawiają się od czasu do czasu artykuły, w których są wyliczenia, o tym, ile odkładając  samemu co miesiąc, zamiast płacić ZUS-owi, uzbierałoby się na starość, a jest to suma o wiele większa, niż to co może uzbierać nam państwo z naszych przymusowych składek.  Ale wracając do Akcji „67” – związkowcy sprawiają wrażenie takich, którzy walczą o zachowanie tego nieuczciwego status quo, w którym funkcjonariusze wciąż nie płacą sami za siebie składek, w którym wciąż istnieje przymus i kradzież pod groźbą przemocy, w którym obywatele nie decydują o swoich pieniądzach, a robi to za nich nieefektywnie państwo. Tak nieefektywne, że samo namawia obywateli do samodzielnego zbierania pieniędzy na ich własną emeryturę, bo groźba tego, że ta państwowa będzie głodowa, jest bardzo duża. Jest to więc akcja, której celem jest zmuszenie złodzieja do uczciwszej kradzieży, lub do uczciwszego dzielenia się zagrabionym łupem z ograbionymi. To błagalny wzrok – „Jeżeli już musisz kraść, miej trochę więcej litości”. 

W najnowszym numerze kieleckiego miesięcznika „Teraz” opublikowali tekst o uroczystym otwarciu nowej knajpy „Kotłownia”, które uświetnione było występem Tomasza Stańki. No super, cacy, elokwentnie, elegancko, miło, ą, ę, tylko ani słowa o tym, że było to „OTWARCIE ZAMKNIĘTE”. Zrealizowane zresztą za publiczne pieniądze, bo w ostatniej chwili jakaś celowa dotacja poszła z UM, a smakować i delektować się tymi dźwiękami mogli tylko wybrańcy z zaproszeniami. Niesmak, jaki to wzbudziło pozostał do dziś, byli i tacy, co z zaproszenia nie skorzystali, nie chcąc udławić się w gęstym sosie śmietanowo-prezydenckim, bo nie wiem, czy tak naprawdę gwiazdą zdarzenia [nie muzyczną] nie był nasz nielubiany prezydent Wojciech Lubawski. W tymże tekście w ww. gazecie napisane było o tym, co się będzie tam działo dalej – a więc dalsze wysmakowane koncerty, a w przerwach między nimi, czyli na co dzień, puszczana będzie tam muza z bogatych zbiorów Wojciecha Lubawskiego…

Koniec końców, przynamniej dopóki ten pan nie zostanie osobą prywatną, ja nie zamierzam karmić tego środowiska swoją bytnością i portfelem i do „Kotłowni” chodził nie będę. Miłej zabawy i wyrazy współczucia tym, którzy z jakichś powodów tam pójdą!

Jutro jest dość, hm, specyficzny dzień. I choć te wlepy powstały z zupełnie innej inspiracji, to w sumie jedna z nich mogłaby być poświęcona tej wywołującej niezdrową gorączkę rocznicy. Ale tak naprawdę to przesłaniem tych wrzutów było to, że miewam stan, gdy nie mam nic do powiedzenia, jak i te wszystkie gadające czaszki uzurpatorów i pseudo-ekspertów kłapiące szczęka czy klawiaturą z pierwszych stron gazet, czołowych kolumn felietonowych i obrazków w telewizorze. Bleblam więc, nie wstydząc się tego, w sposób niewyartykułowany wybleblowywuję z siebie jakieś bleblane prawdy objawione.

Seria wlepek była unikatowa, pojawiły się w naprawdę kolekcjonerskiej ilości, więc upamiętniam ją czym prędzej, a jutrzejszy dzień to dodatkowa okazja – na pewno będzie jutro cała masa „bleble”, nastąpi wyjątko0wy atak agresywnych lub cynicznych „blabla”.

Kielce fermentują na wiosnę. Nie zawsze są tą pączki, z których wyrosną ładne kwiatki, czasem po prostu po zimie przyroda odkrywa nieciekawe zjawiska…

* * *

Oficjalna strona Urzędu Miasta Kielce po swoim odświeżeniu straciła ważną funkcjonalność: zabrakło wyboru języka chińskiego do przeglądania strony. Kończy się powoli romans miasta z chińskim biznesem, to był dosyć dziwny i egzotyczny układ, w którym to chyba Kielce padły ofiarą seks-biznes-turystyki i to my jesteśmy wciąż w pomolestacyjnej traumie wyrafinowanych wschodnich krawatów. 

* * *

Energia stłamszona w mieszkańcach miasta przez zimę i jesień znalazła drobne, ale za to jak pozytywne ujście w inicjatywie zbierania podpisów pod petycją o likwidację Straży Miejskiej. Stowarzyszenie Kielce Nasz Dom w czwartek 5 kwietnia złożyło 11 tysięcy podpisów z poparciem tej inicjatywy, za jakiś czas powinno to poskutkować wciągnięciem projektu takiej uchwały na posiedzenie Rady Miasta. Jednocześnie kilka kilometrów pod Kielcami, w Morawicy, została powołana do życia Straż Gminna, ale może tam akurat wypełni swoje zadanie zgodnie z oczekiwaniami mieszkańców gminy.

* * *

Inne pokłady energii w kielczanach wyzwoliła, paradoksalnie, telewizja. 31 marca w Kielcach odbyła się potężna, jak na to miasto, manifestacja w sprzeciwie wobec nieumieszczenia TV Trwam na multipleksie cyfrowym. Oczywiście akcja ta miała wiele innych smaków, powiązanych tematycznie ze Smoleńskiem czy anty-tuskową tematyką, ale zaskoczyła mnie nieco, podobnie jak zimowa, młodzieżowa akcja anty-ACTA, liczbą ludzi, którzy na niej się pojawili. Niestety nie widziałem osobiście, z perwersyjną ciekawością przeglądałem natomiast doniesienia, choćby o ataku parasolem jednego z organizatorów marszu na mikrofon reportera „Echa dna”… Poza tym tak naprawdę rozumiem tych ludzi, każdy powinien mieć prawo do swojego narkotyku, a w dodatku, choć z mojej klawiatury zabrzmieć to może dość absurdalnie, naprawdę uważam TV Trwam [czy „to radio” z nią tożsame] za niezależne medium, szczególnie w dobie dzisiejszej semiokracji [dla ludzi z problemami językowymi – nie chodzi o Semitów, a o semiotykę] i jako takie uważam za na tyle cenne, by bronić go, nawet traktując w kategorii unikatu [nie ssącego, przynajmniej bezpośrednio, państwowych pieniędzy].

* * *

31 marca miał natomiast miejsce dosyć dziwny incydent, kojarzący się raczej z mającym nastąpić następnego dnia prima aprilisem. Policja wpadła wieczorem do klubu WOOR przy pl. Wolności i zaaresztowała Marka „Babcię” Dubeltowicza. Tym razem od wiosennego powiewu załopotały mundury, o czym przekonał się podstarzały bluesman, który w wyniku perfekcyjnej akcji znalazł się za kratkami i to tuż przed swoim koncertem mającym się odbyć w tymże lokalu. Ta wiadomość zabrzmiała naprawdę jak więzienny blues…



Dziś zajrzałem na ulicę Sienkiewicza między innymi po to by złożyć swój podpis pod petycją o referendum w sprawie likwidacji Straży Miejskiej w Kielcach. Zbieranie podpisów odbywa się przy skrzyżowaniu ulic Małej i Sienkiewicza, a jak się dowiedziałem jest już ok. 7 tysięcy zebranych głosów poparcia! Przy wymaganych 2 tysiącach, które powodują, że temat wjeżdża na obrady Rady Miejskiej, to naprawdę poważna suma, a to jeszcze nie koniec! Co się jednak stanie, gdy zostanie ten temat poddany pod rozważenie naszych radnych, tego nie wiemy – raczej jest to organ zakonserwowany, lubujący się w samodzielnym, a nie obywatelskim podejmowaniu decyzji, więc nie wróżę dobrej przyszłości tej inicjatywie, która raczej ugrzęźnie w murach urzędu. Tym bardziej, że nie wizualizuję sobie takiego lobby wśród radnych – w czasie wyborów chyba tylko Konrad Łęcki i jego stowarzyszenie jasno wypowiedzieli się w tej kwestii. Pozostali to partyjne lub pro-lubawskie ogródki pod kloszem interesów miejskich, które nie patrzą na problemy nawet pod względem ekonomicznym – tak więc argument o oszczędnościach w kasie miejskiej nie przemawia raczej. Straż Miejska to prestiż, to jak posiadanie limuzyny dla prezydenta, jak telewizja czy strona internetowa, jak święto miasta, jak spacer granitowymi ulicami kieleckiego śródmieścia, jak weekendowa wyprawa do centrum handlowego, jak pomniki  w kluczowych punktach miasta – to po prostu jest, to się dzieje. Gdyby było inaczej ci ludzie wystąpili by z tych durnych partii – bo jednak bycie ich członkiem to prestiż, to misja, to powołanie, a wręcz predestynacja….

Stowarzyszenie Kielce Nasz Dom, które organizuje to zbieranie podpisów nie podparło tego jakąś specjalnie wysublimowaną retoryką – ale liczy się fakt inicjatywy obywatelskiej, która mi się podoba sama w sobie i jej cel tym bardziej, więc jestem zdecydowanie ZA.

Śmieszy, a wręcz irytuje to co mówi Lubawski o tej inicjatywie – „- Nie wiem dlaczego stowarzyszenie tak bardzo martwi się o budżet miasta. Niech jego członkowie zajmą się raczej lepszym prowadzeniem swoich interesów. W ogóle to mam wrażenie, że chodzi o coś zupełnie innego. Może któryś z członków stowarzyszenia dostał mandat od straży miejskiej, a problemu w ogóle by nie było, gdyby kto inny był prezydentem miasta? - zastanawia się prezydent Kielc Wojciech Lubawski. - Likwidacja straży miejskiej to niedorzeczny pomysł, ale niektórzy myślą, że wtedy będzie można parkować w poprzek ulicy Sienkiewicza - dodaje.” [za Gazeta.pl] Dla mnie ta wypowiedź jest  wręcz korzystaniem z dorobku Lenina i jego ideowych następców – to jakby powiedzenie, że komunizm nie sprawdza się przez kułaków i złe wpływy wrogich mocarstw; że jest tylko jedna wizja organizacji miasta, że gdyby to zmienić, to zapanuje chaos; że tkwi w tym czyjś prywatny interes; że to byłby wyłom w jakimś niespisanym dekalogu administracyjnym -  zamiast udzielenia prostej odpowiedzi na pytanie „po co nam straż miejska?”, czy nie możemy dać pozwolić obywatelom miasta zadecydować o tym, co się dzieje w ich mieście? Odmowa tego to jak powiedzenie, że „ludzie to idioci, nie wiedzą co jest im potrzebne”, ale czy nie wynika z tej postawy wniosek, że ci ludzie, którzy wybrali władze miasta, to także idioci?

Padały propozycje by przemianować Straż Miejską na Straż Komunikacyjną, gdyż ponad 60% wpływów z mandatów pochodzi z kar za wykroczenia komunikacyjne. Ochrona obywateli i mienia stanowi nikły procent działalności tej instytucji. Moja propozycja jest konkretniejsze  - niech to będzie Straż Prezydencka, będzie chronić interesy nie miasta, które jest tworzone przez jego obywateli, a interesy i wizje prezydenta – będzie przynajmniej uczciwie w nazewnictwie.

Przy tej okazji warto przywołać pewne hasło: „Miasto to nie firma!”. Mieszkańców niezbyt interesuje nadmuchane public relations, spektakularne inwestycje, menadżerskie kroki w stylu układów kielecko-chińskich, inicjatywy niby-prewencyjne w stylu Straży Miejskiej, a raczej sprawne funkcjonowanie miasta z jak najmniejszymi obciążeniami fiskalnymi i z dbaniem o interesy obywateli na pierwszym miejscu. Paradoksalnie budowami centrów handlowych w środku miasta są zainteresowani nie mieszkańcy, a firmy inwestorskie, sieci sklepów, klienci, którzy pochodzą chyba w większości z ościennych gmin czy powiatów – mieszkańcy miasta cierpią na tym choćby z powodu chaosu komunikacyjnego i zaniku lokalnego handlu.

Warto śledzić co się stanie z tą inicjatywą i co będą mówić radni, a przede wszystkim nasz „ulubiony” prezydent Lubawski. Chyba będzie toczona piana i będą emitowane farmazony…

Mój tekst z pełną listą wątpliwości nt. instytucji Straży Miejskiej opublikowałem niegdyś TUTAJ

Zaskoczyło mnie to szczerze, jak ludzie, młodzież głównie, zareagowali na te biurokratyczne kroki w sprawie wprowadzenia w życie ACTA. Nigdy wcześniej, w sprawach równie kontrowersyjnych, te o kilka lat młodsze pokolenia nie próbowały powiedzieć słowa. Czy to było wstąpienie do NATO, Unii Europejskiej, referendum w sprawie nowej konstytucji, podpisanie traktatu Lizbońskiego, udział w konfliktach irackim i afganistańskim, czy już wewnętrzne decyzje polskiego rządu, podnoszenie podatków, finansowanie innych krajów i upadających banków, to przyjmowane było to w ciszy. Czemu? Przecież nie przez facebooka… zwyczajowa mobilizacja na fejsie, zarówno na koncerty, jak i na inne zdarzenia społeczne, kończy się mniej więcej 10-cio procentową obecnością wobec zadeklarowanej. Jeżeli chodzi o efekt końcowy, ten portal nie miał w tym udziału poza byciem narzędziem, które akurat tym jednym razem, 25 stycznia, zadziałało. 3 lutego, pod Urzędem Wojewódzkim, pojawiło się już tylko około 80 osób, zamiast zapowiadanych 700. 

Moje wrażenie na temat tego fenomenu jest inne: rozkręciła się sytuacja, w której nagle, w sposób widoczny, pewne przydatne, używane rzeczy, narzędzia – zniknęły, inne zostały w wyobraźni internautów mocno zagrożone. Cóż z tego, że to zaledwie serwisy, które udostępniają, a nie produkują czy tworzą – ale są codziennym dobrem w wielu domach. Ta dotykalna utrata wirtualnych wartości stała się realna o wiele bardziej, niż fiskalny codzienny ucisk, który jest raczej słabo odczuwalny. Nie czujemy żadnej utraty, gdy rząd „w naszym imieniu” podpisuje jakieś traktaty, które de facto zabierają nam bardzo wiele z naszych praw; nie czujemy upływu gotówki, doświadczając co najwyżej uciążliwych i bolesnych podwyżek, czy nie słabnącego bezrobocia, w sytuacjach, gdy podwyższane są podatki lub są one inwestowane w wojny lub dopłaty do nic nam nie dających inwestycji, zamiast wracać w postaci usług publicznych. Strach przed utratą wolności [internetu] jest powodowany strachem przed zniknięciem z sieci wielu dostępnych dóbr lub, co gorzej, siebie samego, wirtualnej tożsamości, loginów i awatarów. I w walce o wolność słowa demonstrują często ci, którzy najchętniej odebraliby ją innym, wrogom: lewakom, nazistom, mniejszościom seksualnym czy tym, którzy lubią je znieważać. Inną stroną tych protestów jest „solidarność sprzeciwu”, nad którą, poniekąd słusznie, choć niestety raczej sentymentalnie, zachwycał się Jacek Sierpiński.

Okazało się, że w Kielcach, pewnie podobnie jak w innych miastach, gros ludzi obecnych na tych protestach to licealiści albo giimnazjaliści. Taki lumpenproletariat kultury. Młodzież, która nie ma innego sposobu, by posłuchać płyty lub obejrzeć film [czy tym bardziej serial - te zazwyczaj ściągane są emitowane na płatnych kanałach tv], jak przez ściągnięcie go z internetu. [O ekonomii cenzury prosto i jasno napisał Robert Gwiazdowski].

Dosyć znamienne były niektóre komentarze zarzucające Nowej Prawicy, organizującej w sobotę kielecki protest, że dołączenie innych haseł [wyborczych sloganów NP - o podatkach czy reformie emerytalnej] było błędem, bo mogłoby odciągnąć ludzi od przyjścia na protest przeciw ACTA. Czyli miałby być to sprzeciw wobec „twarzy systemu” a nie przeciw systemowi? Bo ACTA wraz z Tuskiem stały się właśnie takimi znienawidzonymi awatarami okrutnego rządu.

Bardzo ważne niestety były relacje ludzi dotyczące poprzedniej demonstracji z 25 stycznia, które zupełnie inaczej nakreślają tamte zdarzenia, przez media opisane jako „chuligańskie ekscesy”. Bowiem mimo swojej okazywanej obecności policja nie próbowała zadbać o bezpieczeństwo ludzi – to samochody wjeżdżające w tłum, dosłownie przepychające się przez ludzi chodzących po ulicy, sprowokowały rzucanie w nich śnieżkami czy klepanie po karoserii. Policja ani nie zatrzymała ruchu samochodowego, ani nie zwracała uwagi na możliwość tragedii – w tym tłumie były naprawdę dzieci, gimnazjaliści, ale o wpuszczeniu ruchu samochodowego w ten tłum jakoś rzecznik policji się nie zająknął. O sterowalności czy prowokacji niektórych zdarzeń możemy sobie gdybać – było wielu kibiców i w ogóle młodych ludzi, którzy zapewne nie raz mieli wcześniej do czynienia z policją. Do czynienia z patrolami na osiedlach ma prawie każdy kilkunastoletni chłopak, który siedział wieczorem pod blokiem na ławce, co drugi miał sprawdzany telefon, a co trzeci pokazywał funkcjonariuszom co ma w kieszeniach. Ilu z nich miało jakieś drobne wpadki, czy to właśnie na osiedlu czy tym bardziej przy okazji meczy, na co policja mogła przymykać oko w zamian za „przysługę” przy innej okazji – info o dilerze, złodzieju czy wystawieniu podejrzanego? Nie zdziwiłbym się, gdyby jakiemuś mundurowemu burakowi przyszło do głowy by zepsuć pokojową demonstrację nie swoimi rękami.

Uciska mnie jakieś ciężkie, betonowe wrażenie, że obecnie Kielce przypominają Polskę lat 50-tych, z werwą budowaną ku chwale wielkich idei, bez zwracania uwagi na całokształt czy tym bardziej jakiś szczegół społeczny. Oczywiście wiele z tych przemian czy inwestycji ma jakieś racjonalne podłoże, ale styl czy efekty skłaniają do takich socrealistycznych skojarzeń. Może i zaczęło się to przy okazji wysypu pomników, które zaczęły za kadencji Wielkiego Wojciecha wyrastać w różnych częściach miasta, łącznie z betonowymi tablicami Mojżeszowymi, ale potem zaczęły się wysypywać monumentalne projekty, niezbyt przystające do naszego miasta średniej zaledwie wielkości. I wielkie przebudowy drogowe, dyscyplinujące kierowców i zamykające pieszych czy rowerzystów w słabo przystosowanej do takiego ruchu infrastrukturze drogowej do coraz mniejszej ilości przejść, karkołomnych kładek i ścieżek rowerowych wyciętych z nowych tras ulicznych.

Nawet na lokalnej stronie „Gazety” został zamieszczony bardzo dobry tekst Jerzego Stradomskiego ze stowarzyszenia Kieleckie Inwestycje, który, mam wrażenie, kłoci się z dotychczasowym bezrefleksyjnym podejściem tego medium do stylu przebudowy Kielc, co było choćby widać przy słabym komentowaniu zabetonowania brzegu Silnicy masywnym apartamentowcem. Artykuł jest konkretną analizą sytuacji powstałej dla mieszkańców osiedla Bocianek po zamknięciu ich w getcie po wybudowaniu ekspresowego odcinka drogi S74 – odgrodzenie ekranami, zminimalizowanie tras komunikacji pieszej i rowerowej – jednym słowem tradycyjnie pojmowane wykluczenie. To niestety dopiero zaczynek do problemu, który się rozrasta wraz z ilością wylanego betonu [mój znajomy inżynier z branży niebudowlanej mawiał: „budowlaniec myśli dopóki beton nie zwiąże” – tu raczej chodzi o wizjonerów i projektantów] i zatwierdzonych projektów. Przebudowy w centrum Kielc dopiero wchodzą w fazę rozwojową, to wykluczenie będzie zapewne jeszcze bardziej zauważalne po zrealizowaniu innych pomysłów genialnych wizjonerów.

Jedną wspólną cechą tych inwestycji jest niesłabnąca arogancja i brak szacunku dla środowiska naturalnego, czy raczej jego pozostałości, które znikają z miasta w zastraszającym tempie przy okazji tychże działań [a słowo-klucz „środowisko naturalne” nie ogranicza się tylko do drzew!]. Każda przebudowa drogi to dziesiątki czy setki usuniętych drzew, w przypadku ul. Krakowskiej chyba około tysiąca. Ten masowy proceder rozpędza się w szalonym tempie – niebawem, gdy będą się kończyć przebudowy infrastruktury drogowej w okolicy budowanej jeszcze galerii Korona, zniknie wiele drzew z ulicy Warszawskiej, na odcinku od al. IX Wieków do al. Tysiąclecia, by ustąpić miejsca nowym ekranom akustycznym. Kolejne przebudowy przy ulicach Czarnowskiej, 1-go Maja, Zagnańskiej, Okrzei, Żelaznej a później Jesionowej będą w efekcie takie same – powstaną drogi, ekrany je zasłaniające, ale niestety znikną drzewa. No i nie można zapomnieć o przebiciu z Krakowskiej do Prostej, gdzie odbędzie się prawdziwa rzeź drzewna...

Marudzenie, kłapanie dziobem, sączenie jadu, brak merytorycznych  argumentów – to mniej więcej zarzuty wobec tekstu Stradomskiego na forum „Gazety”, do mnie też doskonale pasują, wiem, mam taki zwyczaj, ale w zamian za te drzewa nie sadzi się innych, nie tworzy nowych miejsc rekreacji [co najwyżej zagospodarowuje istniejące, jak Wietrznię], nie mamy nowych parków, skwerów, tylko beton i granit. Te kilka nowoposadzonych drzewek na króciutkim odcinku ul. Warszawskiej od Rynku do al. IX Wieków to jest jak przypadkowe kichnięcie. Czy naprawdę nie da się zrobić nic w zamian za ten przetrzebiony drzewostan? Wielu ludzi potrzebuje dróg, ale równie wielu potrzebuje miejsca gdzie można zawiesić oko na drzewie, na zieleni, usiąść latem na ławce w cieniu, byleby to nie był cień centrum handlowego… Czy to po prostu przypadłość miejskich demiurgów, którzy na co dzień spędzają czas w swoich domach na przedmieściach miast, lub wręcz w podkieleckich gminach i koło garnituru im to lata czy jest coś zielonego w Kielcach, bo ważne jest, że oni mogą szybko dojechać do pracy i na zakupy?

Czy tak trudno zawrzeć w umowach o budowie inwestycji paragraf zmuszający do jakiegoś zielonego zagospodarowania terenu po jej zakończeniu? Widziałem w Łodzi budowę, w której obrysie stało drzewo – pomnik przyrody i inwestor musiał dokonać zmiany architektonicznej – wklęśnięcia w budynku, w którym to drzewo sobie dalej rosło, bo bardziej mu się to opłacało, niż wycięcie. Czy jeżeli się tego nie da zagwarantować lub zrealizować z braku miejsca [zabranego przez asfalt, granit, ekrany], a jest to inwestycja dla miasta, to czy prezydent i jego wierna Drużyna Wąsatego Pierścienia nie mogliby złożyć prostej deklaracji – „Za jedno drzewo wycięte na budowie oddamy nowe, posadzone w mieście lub 10 metrów kwadratowych zielonego skweru”? A niechby nazwał sobie ten skwer lub aleję drzew w jakiś pompatyczny sposób, na cześć i chwałę swoich idoli, ale odczulibyśmy przynajmniej tą chęć rekompensaty mieszkańcom czegoś, co miasto im zabrało.

Lata 50-te w PRL-u charakteryzowały się tym, że każda budowa – huta, droga, szkoła, były pomnikami wieczystymi dla ówczesnych budowniczych. Dziś widzę to samo – prezydenta rozglądającego się po mieście z dumą: to mój Rynek, to mój parking, to mój stadion, to moja filharmonia, to moje drogi, to moja ulica Sienkiewicza… Trwałe, z granitu, z betonu, na kilkaset lat… bo drzewa to tak łatwo ściąć i nie przenoszą pamięci o wizjonerze w taki spektakularny sposób.


Co dalej z CRK?

Obawiamy się o przyszłość Centrum Reanimacji Kultury. Miasto planuje przeprowadzić remont budynków przy ul. Jagiellończyka 10c i d, w których CRK działa od 11 lat. Pozwolenie na rozpoczęcie prac budowlanych ma być wydane do początku grudnia. Jednocześnie UM nie prowadzi z naszym kolektywem żadnego dialogu dotyczącego przyszłości miejsca po remoncie oraz samego przebiegu prac. Urzędnicy nie odpowiedzieli nam na dwa złożone w ofic jalnym trybie pisma z prośbą o gwarancję, że miejsce będzie nadal zajmować budynki na dotychczasowych zasadach. Pomimo zapewnień przedstawicieli władz lokalnych nasze uwagi nie zostały uwzględnione w złożonym już projekcie remontu. Od kilku tygodni staramy się spotkać z urzędnikami odpowiedzialnymi za zarządzanie zasobem komunalnym – jak na razie bezskutecznie.

CRK to istniejąca od 11 lat niezależna i otwarta przestrzeń skupiająca artystów i aktywistów społecznych. Działa bez jakichkolwiek dotacji, zarządzana jest na zasadach demokracji bezpośredniej. Kolektyw CRK sam wyremontował i utrzymuje zajmowane budynki.

Podpisujcie petycję do władz miasta o przedstawienie stowarzyszeniu prowadzącemu CRK umowy o bezczynszowy najem budynku przez okres 20 lat:
                                                                 TUTAJ

Udostępniajcie na Facebooku ankietę dotyczącą przyszłości CRK .

strona na facebook'u:
                                                                  TUTAJ

Więcej o działalności wrocławskiego Centrum Reanimacji Kultury można znaleźć oczywiście na ich stronie czyli TUTAJ

Oto z zaskoczenia nieco pojawił się nowy, trzeci numer LOKOMOTYWY – kieleckiego pisma, które jest obecnie jedynym papierowym wydawnictwem niezależnym w Kielcach, orbitującym na dodatek mocno w anarchistycznych klimatach. Niby nie powinno mnie zaskoczyć ukazanie się tego numeru, bo są tam dwa moje teksty, ale jednak stało się to trochę bezwiednie i fajnie, bo to, że się wciąż ukazuje to jednak niespodzianka. W środku jak zwykle to i owo z regionu i ogólnie, ideowo i muzycznie, najlepiej zobaczyć samemu i jak zwykle udostępniam to wydawnictwo w dwóch wersjach:

- DO SAMODZIELNEGO WYDRUKOWANIA

- DO CZYTANIA

Jest jednak w tym numerze pewien gorzkawy posmak – oprócz ciekawych materiałów o Anonymous czy Lutrze pojawiło się dość mocne nawiązanie do pewnego nurtu, który w wielu miejscach jest nieco niestrawny: heroiczny lewicowy antyfaszyzm. Mam duży dystans do lewicowych ideologii [bo jest ich wiele, choć część z nich serwuje ciekawe przemyślenia], ale w połączeniu z agresywną postawą nawołującą do eliminacji prawicowej ideologii, nazywanej często zamiennie (!) „faszyzmem” lub eliminacji jej zwolenników, tworzy trochę niesmaczny obraz. W razie czego dopiszę od razu: mój antylewicowy odruch wynika z tego samego antyautorytarnego podejścia, który odpycha mnie od faszyzmu; lewica nie ma monopolu na antyfaszyzm; łatka „faszyzmu” często nie pasuje do przyklejonych miejsc, a pewne antyfaszystowskie metody i „propozycje” są łudząco podobne do tych, przeciw którym się zwracają. Nie wspominam już o dreszczu, jaki po mnie przechodzi, gdy pojawia się na horyzoncie pro-policyjne stowarzyszenie „Nigdy Więcej”. Jeżeli ktoś ma z kolei ochotę poczytać kawał tekstu obdzierający ze złudzeń obrazek „współczującej lewicy”, przede wszystkim z autopsją zwłok jej kilku fundamentalnych postaci, to zapraszam serdecznie na uważną lekturę: „Empatia nie pomoże rewolucji”. Zresztą faszyzm swój konstrukt ma zdecydowanie lewicowy. Nie w tym rzecz jednak, by rozbierać na cząstki polski antyfaszyzm (bo mowa jest tutaj tylko o kieleckim piśmie), a w tym by nie popadać w atawistyczne trendy i jednak zastanowić się, czym jest tak agresywny sprzeciw wobec manifestacji poglądów i głoszenia idei [w nawiązaniu choćby do istnienia w TAKIEJ SAMEJ SYTUACJI głoszenia niepopularnych idei] i gdzie jest granica między samoobroną, a polityką agresji, i to w dodatku pro-policyjnej [gdy mowa o „delegalizacji”, „zakazie pozwoleń”, paragrafach antyfaszystowskich, czy donosicielstwie w stylu „NW”]. Tak, że Adam, nie przejmuj się, to tylko narzekania starego marudy…

EDIT: spojrzenie z nieco innej strony na akcyjność okazyjną/świąteczną przynosi tekst, który dostałem od znajomego w mejlu. Znajomego można by określić jako "anarchosarmatę", ale nie wypada, bo to jeden z ostatnio modnych epitetów, będących w obiegu na równi z obleśnymi "anarcholibertarianami" [inne, jeszcze gorsze, są jak splunięcie w twarz], natomiast tekst zatytułowany "11-11-11 inaczej" przynosi dosyć trzeźwe ogarnięcie tego, co wydarzy się w święto niepodległości: CZYTAJ

To ewidentne zaproszenie na koncert i to do Tunelu. Tak, tak, tam zdarzają się najsmaczniejsze eventy w Kielcach. Jeden z organizatorów zapewnił mnie, że mój zdemoralizowany gust muzyczny zostanie zaspokojony w czasie oglądania koncertu ADHD Syndrom. No to sprawdzę…

[jest już w końcu po wyborach i można napisać o czymś zupełnie innym, z czym czekałem trochę za długo, bo opisywany poniżej film znikał po kolei z YouTube, potem z Vimeo, ale jest na razie dostępny na Wrzucie]

Sztuka ulicy to nie tylko graffiti, to szereg zdarzeń, które są inicjowane w przestrzeni publicznej – tak można by zacząć notkę o „The Antics Roadshow”, bo Banksy przygotował tym razem film dokumentalny, będący swego rodzaju panoramą publicznej drwiny. Po pierwszym obejrzeniu tego dokumentu na myśl mi przyszło skojarzenie z książeczką Hakim Beya „Tymczasowa Strefa Autonomiczna”, która wg mnie stanowiła pewien zalążek mitologii utopistycznej, pozbawionej powagi i nadęcia, gdzie autor genealogii zaistniałych utopii doszukiwał się choćby w pirackich siedzibach. Nie było w tym ani krzty zachwytu nad dokonaniami Fouriera, wizjami Owena czy Wellsa, tylko proste przykłady chwilowych - tytułowych tymczasowych - wcieleń tych idei. A Banksy pokazał coś bardzo podobnego – ludzi, którzy zaatakowali wyobraźnię ludzką i choć te ataki trwały chwilę zaledwie to zaistniały jako właśnie tymczasowa rewolta wyobraźni. W niektórych przypadkach to były dosyć groźne ataki – jak pokazała historia o kobietach, „zwykłych angielskich gospodyniach domowych”, które w czasie wojny z Irakiem wdarły się nocą na teren bazy wojskowej i młotkami rozwaliły samolot wojskowy stojący w hangarze – by nikogo już więcej nie zabił. Inne historie zawarte w tym filmie opowiadają o zdarzeniach zdecydowanie mniej poważnych – malowanie monstrualnych kutasów na moście w Rosji naprzeciwko siedziby FSB, człowiek-kangur  czy człowiek-motyl, łapiący policjantów w siatkę na motyle, żartownisie znajdujący się na zdjęciach wśród znanych sportowców, włamywacz, który ukradł butelkę wina z sypialni brytyjskiej królowej, twórca zielonego irokeza na głowie pomnika Churchila, ludzie biegający nago na imprezach sportowych, całowanie z zaskoczenia milicjantek na rosyjskich ulicach, szalone kolorowe rozbryzgnięcie na ruchliwym skrzyżowaniu i inne dziwne zdarzenia. To naprawdę niezły, widowiskowy i inspirujący zaczyn do przeglądu współczesnych tricksterów. Polecam i nakłaniam do obejrzenia filmu, póki nie zostanie usunięty:



Pełniejszy opis filmu TUTAJ.

EDIT: natknąłem się w księgarni na książkę o Banksym autorstwa Steve'a Wrighta "Banksy. Nie ma jak w domu", po polsku - niezła gratka, zwłaszcza dla wydawcy, bo cena niemała. Ale jako ciekawostkę polecam choćby przewertować w księgarni, bo jest sporo rzeczy dotąd niewidzianych, np. jego wczesne płótna czy zwykłe wrzuty uliczne, a i sporo tekstu, choć nie wczytywałem się. Oto ta książka, szukajcie:

… po wyborach. No, pół Polski, ta która zagłosowała cementując „układ” [o naiwni ci, którzy Palikota o to cementowanie nie posądzają!], przeciw któremu większość z tego betonu występuje głośno oralnie. Ale nie o tym, nie o tym.

Wreszcie pojawił się ciekawy głos po wyborach i to z „Dziennika” – o tym, że nie oddawanie głosu  to część świadomej ekonomii wyborczej:
„(…)zupełnie racjonalną strategią jest również świadoma absencja wyborcza, wbrew powszechnym utyskiwaniom, że głos nieoddany został stracony i dowodzi społecznej apatii. Nic bardziej mylnego. Taka strategia jest idealna dla wyborcy nastawionego na przyszłość, który nie jest zadowolony z istniejącej oferty. Oznacza to, że nie został zdobyty przez żadną z partii. Jeśli takich osób będzie więcej, istnieje spora szansa, że zostaną one przy następnym głosowaniu odkryte i któreś z ugrupowań (najczęściej przegrane) wyjdzie naprzeciw ich oczekiwaniom.”
Sensowy artykuł Tomasza Wosia przywołującego analizy ekonomicznych zachowań około wyborczych  Anthony’ego Downs’a w całości TUTAJ i to sensowy dla mnie mimo całej deklarowanej przeze mnie oportunistycznej myśli gadającej wciąż o bezsensie wyborów przedstawicielskich jako takich. Ortodoksja jednak brzmi prawie tak źle jak ortodoncja, czyli zgrzyta w zębach , więc jak pleśń na dobrym serze, jak kurz na starym winie, czy patyna na miedzi, tak i jakaś nieprzystająca do „układu” opozycja byłaby ciekawą sprawą w sejmie.


Oczywiście wybory kojarzą się wszystkim z jednym, ale ja już wcześniej przedstawiłem swoją wersję tego wydarzenia – jutro odbędzie się „głosowanie”. Dokonywanie wyborów odbywa się w ogóle poza polityką i by przypomnieć tym, którzy jeszcze się łudzą: nie mamy żadnej wiedzy, ani tym bardziej pewności co do działań jakie podejmą lub nie podejmą [bo to równie istotne politycznie] kandydaci, na których część obywateli ma zamiar zagłosować, ani tym bardziej co uczynią całe partie. Oddanie głosu to strzał w kosmos, emocjonalny czasem, bo ktoś ma prawo nie lubić partii X lub Y lub ich liderów, ale jutrzejsze „wybory” z prawdziwym wyborem niewiele mają wspólnego.

Jakiego więc ja jutro dokonam wyboru? Pójdę kupić piwo. To nie jest śmieszne, bo przy tak banalnej czynności powinniśmy podjąć wiele wiążących decyzji, istotnych w skali mikro dla wielu spraw makro. Zakup piwa to nie tylko sięgnięcie po nie na półce i zapłacenie, bo te decyzje są złożone i istotne choćby na poziomie solidarności lokalnej czy ekologii.

1.    Jaki wybieram sklep? Większość sieciówek, nawet tych małopowierzchniowych jak te z zielonym płazem w logo, to własność jakichś korporacji, zazwyczaj niepolskich*.  To oczywiście dygresja w stronę harcerzy z ONR i im podobnych, którzy przeciwnie niż ich judeowrogowie, nie propagują żadnej lokalnej czy narodowej solidarności [ani tym bardziej nie wcielają jej w życie] by kupować w polskich sklepach, wspierać sąsiada, lokalny polski kapitał. To jedna z najprostszych ekonomicznych decyzji mających wpływ na obieg pieniądza.

2.    Jakie wybieram piwo? Marka tego trunku, który mamy zamiar wypić to nawiązanie do kwestii wiele razy przeze mnie poruszanej, czyli niechęci do Kompanii Piwowarskiej. Nie znaczy bowiem, że Carlsberg [czyli Okocim] czy Heineken [czyli Żywiec] są lepsze – tylko, że oni nie nasrali takiego śmierdzącego gówna w Kielcach jak K.P. Poza  tą wielką trójką browarnianą jest jeszcze wiele browarów, które mają piwo o wiele lepsze, a są związane z naszymi okolicami lub zwyczajnie są polską własnością. To więc drugi krok do wpływu na obieg kapitału.

3.    Opakowanie. Czyli puszka czy butelka, a jeżeli szkło, to czy zwrotne czy nie, a jak zwrotne to czy mamy ze sobą na wymianę, a jak nie to czy kolejną butelkę dodamy do domowej kolekcji. To wybór ważny, perspektywiczny w zarysie choćby dnia następnego i śmieci w perspektywie wielu lat, czyli nie kończy się na samym zakupie. Dobrze jest znaleźć na osiedlu pojemniki recyklingowe na szkło, bo niektóre naprawdę dobre piwa mają tylko niezwrotne butelki [np. „Perła”], a warto zrobić ten krok ku segregacji śmieci. Puszka natomiast ma wymiar bardziej społeczny – aluminium to surowiec, który jest skupowany i bywa częściowym źródłem utrzymania wielu ludzi. Sugestia jest więc taka, by nie wyrzucać puszek razem z innymi śmieciami do zbiorczych pojemników, tylko stawiać w śmietniku w widocznym miejscu, albo lepiej zebrane w kilka sztuk zostawiać w reklamówce, by zwiększyć szanse na ich znalezienie. Osiedlowi  zbieracze naprawdę się ucieszą, a zwiększa to pewność powrotu aluminium do ponownego obiegu. Ludzie odzyskujący dobra ze śmietników są o wiele uczciwsi w swoim stylu życia niż żebracy z centrum miast, a uzbieranie paru złotych w ten sposób to nie jest łatwy kawałek chleba.

4.    Inny wymiar związany z piciem piwa, to jego penalizacja, czyli zagrożenie administracyjne [mandat] lub karne [sąd grodzki] za jego spożywanie w miejscach publicznych i ponieważ pisałem o tym kilka razy to pominę już ten temat, choć wciąż nie rozumiem, jak taki nikomu nie szkodzący czyn, zagrożony w swych skrajnych odmianach jeszcze innymi paragrafami, jest wykroczeniem samym w sobie tylko z tej racji, że odbywa się w miejscu publicznym? Samo otwarcie puszki, to charakterystyczne psyknięcie dla debili ze straży miejskiej jest już „piciem alkoholu”, gdyż ich wykładnia nie przewiduje „usiłowania”, co skutkuje mandatem z 100 PLN. Ten ostatni wybór jest więc kwestią adrenaliny.
Wypicie piwa może być świadomym ciągiem wyborów. Zagłosowanie na polityka skutkuje w sposób nieprzewidywalny i nie jest wyborem jakiejkolwiek drogi. Ja nie głosuję i to jest mój wybór.

*- jak anarchizm ma się do odwoływania się do retoryki, z której korzystają nacjonaliści czy faszyści? Porównanie jest błędne, chodzi o zwykłą solidarność lokalną, integrację na wielu poziomach ze społecznością regionu, w którym żyjemy, wzajemne się wspomaganie, a nie nawoływanie do ”nienawiści produktowej” ze względu na pochodzenie. Mój leseferyzm zresztą nie działa w ten sposób, bo uważam, że powinienem mieć prawo do wyboru towaru i usługi, a nie tak jak proponują nacjonaliści i socjaliści do ich ograniczeń administracyjnych w imię jakichś „wyższych” racji.


To wbrew pozorom istotna różnica, co dosyć łatwo było sobie uzmysłowić, gdy przywoła się ten spektakl z czasów PRL, którzy zwyczajni ludzie nazywali po prostu „głosowaniem”, a nie „wyborami”. W podobny nieco sposób myśli Korwin-Mikke, który obecny układ nazywa „bandą czworga”, zestawem, który od lat rządzi i nic nie zmienia oprócz nazw partii i ich procentowym udziałem w strukturach władzy: PO, PiS, SLD i PSL pojawiały się pod różnymi nazwami, albo po prostu ich wieloletni działacze błąkali się od partii do partii [on ma na to receptę prostą: on musi dojść do władzy i wiele się zmieni]. Ale ja pojmuję to dosłownie – „wybory” to dokonanie jakiegoś wyboru, w tej obecnej sytuacji możemy jedynie „oddać głos”, bo w efekcie końcowym niczego konkretnego nie wybieramy, nawet kandydata, który jest zaledwie miejscem na liście, elementem tej czy innej partii. Ich pojedyncze poglądy są nijakie lub nawet niewyartykułowane [ostatnio rzuciły mi się w oczy hasła w reklamie kandydata z Kielc, p. Milcarza – on nie proponuje niczego na poziomie, który wydawałoby się, że jest wymagany jest od parlamentarzysty; jest niestety jednym z wielu, którzy nic nie mają do powiedzenia lub chcą coś zmieniać za nasze pieniądze –  inwestycje centralne, aktywizacja, środki unijne to stała mantra], często nie różnią się od poglądów konkurentów z innych partii, co to więc za wybór?

Dokonywanie prostych, świadomych i uzasadnionych wyborów uzmysławia o wiele wyraziściej ten brak wyboru w czasie „głosowania na kandydatów do parlamentu”. Moja osobista historia, nieco z boku, obrazuje o co mi mniej więcej chodzi - na jednej z imprez towarzyskich o szczytnym przesłaniu [podzielenie się radością z zerwania z nałogiem]rozmawiałem ze znajomą, która handluje artykułami dla zwierząt, a więc i karmą dla psów, o pewnych wyborach etycznych. Owa koleżanka po zapoznaniu się z informacją o tym, że jedna ze znanych firm testuje karmę na psach na okoliczność łamliwości kości [łamiąc tym psom kości w laboratoriach] zastrzegła handlowcowi, który tą karmę dostarczał, iż przestaje ją sprzedawać. Prosty wybór. Rozmowa zeszła potem na artykuły higieniczne i zaowocowała moją konkretną decyzją – zaczynam świadomie unikać kupowania kosmetyków testowanych na zwierzętach. To taka rozwojowa decyzja po kilkunastu latach mojego wegetarianizmu. Późno? Jest to przynajmniej decyzja przemyślana, a nie spowodowana modą czy jakimś subkulturowym lansem, zresztą lepiej późno niż wcale. Pierwszy szampon nie testowany na zwierzętach kupiłem niedawno i to był świadomy, przemyślany wybór. Okazało się zresztą, że najłatwiej kupić takie kosmetyki produkowane przez polskie firmy. I tu pojawia się kolejny temat o dokonywaniu wyborów:

Czy nacjonaliści, ci ideowi ONR-owcy, patrioci nawołujący do ocalenia Polski dokonują świadomych propolskich wyborów? Wątpię. Widziałem kilak razy kieleckich harcerzyków „od Romana” żłopiących piwo „Tyskie” i jego pochodne. Albo są tak głupi, że wierzą reklamom, które nawet sprytnie wmawiają podobnym idiotom, że to polskie piwo, albo się tym nie przejmują, co czyni z nich hipokrytów, tym bardziej, że ten zjebany koncern SABMiller, którego bezkrytyczną spółką zależną jest „Kompania Piwowarska”, zlikwidował w Kielcach browar, w którym pracowało 200 osób. Ci „patrioci” nawet nie są pewnie tego świadomi. I jedno i drugie w prosty sposób kiepsko świadczy o tym, jak bardzo o tą polskość walczą i jakich dokonują wyborów.

A tuż przed „głosowaniem” atakują mnie jeszcze reklamy nawołujące do wzięcia udziału w tym zdarzeniu  9 października, insynuujące, jakobym nie oddając głosu nie dokonywał wyboru. Mam jednak wręcz przeciwne wrażenie – ten stadny pęd do „oddawania głosu” ludziom, którzy mają o czymś za nas decydować jest zdecydowanie unikaniem dokonywania własnych wyborów, wręcz zrzeczeniem się indywidualnej suwerenności.  Udział w tym głosowaniu sprowadza się mniej więcej do  „wybierania” między „Naszą Klasą” a „Facebookiem”, między telewizorem Sony a Samsung [czyli jak wybór między PO a PiS], a nie między tym, czy siedzieć w domu przed telewizorem lub komputerem czy też pojechać gdzieś na rowerze, poczytać książkę lub odkryć jak wygląda własne miasto [a tego ludzie naprawdę nie wiedzą – wystarczyło obejrzeć wystawę „Szaro Czarnów” by się zdziwić tym widokiem].


„Uczciwe państwo” to niestety znowu hasło z bilboardu PiS – to nie wina programu partii, ich specjalistów od PR tylko sposobu myślenia, który sprawia, iż ludzie wierzą, że to hasło może być prawdziwe. Niestety „uczciwe państwo” jest tym samym co „uczciwy złodziej”, jest kiepską próbą nadania kradzieży, przemocy i przymusowi pozytywnego znaczenia. Wykreowanie wizji państwa, które podatki kradło by uczciwie, narzucało by przepisy i kary za ich nieprzestrzeganie w sposób pokojowy i ugodowy, uzasadniałoby opór przeciw opresywnej administracji i policyjnej kontroli jako nieracjonalny – to chyba niemożliwe. Oczywiście można wmówić ludziom, że wyrzeczenia są potrzebne, że Janosik, Robin Hood, Marks i Unia Europejska stworzyli jedynie słuszny system uczciwej redystrybucji, ale dla mnie definicja kradzieży wciąż jest na tyle oczywista, że państwowego przymusu nie da się sensownie rozgrzeszyć, jak i istnienia mitologicznej „umowy społecznej”. 

Przez chwilę myślałem, że jako ci „uczciwi i niezłomni” PiS w końcu powie wszystkim o co w tym chodzi i hasło „Uczciwe państwo” będzie raczej deklaracją „Szczera władza”. Że obwieszczą szczerze to, co mówili Lenin czy Trocki – musimy używać przemocy, budować aparat kontroli, zabierać wam pieniądze, by zbudować państwo, które jako organizm jest ważniejszy niż każda pojedyncza komórka z osobna; że ten organizm musi stosować dyscyplinę, wycinać i wypalać komórki, które wydają się być zarażone, zainfekowane, bo tylko tak możemy przetrwać, bo jednostka nic nie znaczy, bo nie wierzymy w indywidualizm, tylko w mrówcze królestwo – Państwo. Ale chyba ich nie stać na szczerość.PO przynajmniej nie próbuje udawać szczerości, nic nie mówi o uczciwości, tylko ewentualnie o „przyjaznym państwie”. Ale to nie dziwi, ze złym psem też można się zaprzyjaźnić, a przykład Breivika pokazuje, że naprawdę porządnych ludzi „do złego ciągnie” – dostaje mnóstwo listów miłosnych od kobiet, w jakiś tajemniczy sposób zafascynowanych tym diabłem w ciele anioła i w bluzie Lacoste.

A wracając do PO, to Konstanty Miodowicz reklamuje się hasłem „Państwo sprawiedliwe”, ale przecież [znowu!] i Trocki, i Lenin i większość dyktatorów i masowych państwowych morderców powoływała się na jakąś „sprawiedliwość społeczną”, więc jego hasło nie burzy we mnie specjalnych emocji. „Państwo sprawiedliwe” to zresztą aparat, który w miarę sprawiedliwie okrada wszystkich, obciąża sprawiedliwie społeczeństwo finansowaniem swoich politycznych, partyjnych wizji i sprawiedliwie ignoruje prawo do odmowy współudziału i nieuczestnictwa w tym systemie.

Polecam w ciemno wystawę, której wernisaż odbędzie się w Galerii „Lakiernia” 16.09.2011 o godz. 18 – „Szaro Czarnów” to fotograficzny obraz tej dzielnicy, która posiada od wielu lat swój nietypowy charakter. Charakter ten tworzą nie tylko mieszkańcy, ale i podejście miasta do tej dzielnicy, co można zaobserwować przechadzając się po tym miejscu i porównując do innych części Kielc. Autorzy o tej wystawie piszą tak: Obaj mieszkaliśmy na wielu kieleckich osiedlach, ale Czarnów jest inny . Od razu dostrzega się specyficzny urok tego miejsca. To zupełnie inny świat. Bloki są w większości komunalne, a więc nie należą do spółdzielni, ale do miasta. A mieszkańcy bloków socjalnych nadają sznyt i wpływają na postrzeganie tego osiedla. Te obrazy dokumentują naszą fascynację tym miejscem.

O wystawie więcej można się dowiedzieć dzięki Wici.info

To tytuł jednego z singli ACTIVE MINDS, kapeli o której można osobno napisać ciekawe rzeczy [jak np. o ich podejściu do DIY, które uparcie kazało im nie wydawać się na kompaktach, tylko na winylach], ale ten tytuł niestety jest też dobrym tekstem na wlepkę o mieście. 

Bo „turysta” to jak obywatel tymczasowy [bo tylko władza, granit na bruku i pomniki są stałe, niezmienne i wieczne], bez pełnych praw decyzyjnych, jak pracownik czy konsument nocujący zaledwie w mieście, które jest zarządzane wg Wielkiej Urzędniczej Koncepcji. „Turysta” byłby najlepszym obywatelem – stołował by się u kieleckich restauratorów, pił piwo grzecznie pod parasolami, chadzałby do kieleckich sklepów i galerii handlowych, spał by w kieleckich hotelach, odwiedzał muzea i wyjeżdżałby nie domagając się niczego od miejskich władz. Szereg zmian w Kielcach ostatnimi czasy sprawia wrażenie, jakby ich sens był skupiony wokół nadania miastu, czy jego centrum, charakteru estetycznego, przypisania mu walorów turystycznych, podniesienia komfortu konsumpcji – to zarówno ograniczenie ruchu samochodowego, przebudowa rynku, który lepiej teraz nadaje się do zapełnienia go knajpianymi parasolkami, budowa centrum handlowego „Korona” w ścisłym centrum miasta czy decyzje dotyczące sponsorowania zawodowego klubu piłkarskiego „Korona”. Niedawno bowiem miasto dofinansowało ich dodatkowymi 4 milionami, które przesunięte zostały z niezrealizowanych inwestycji, które poległy z przyczyn proceduralnych [ale w przypadku dofinansowania piłkarzy niepotrzebne były już żadne procedury przetargowe ani ustawa o zamówieniach publicznych]. Klub piłkarski jako prestiżowa inwestycja miejska to dosyć kontrowersyjna sprawa, to bowiem tak naprawdę komercyjna spółka w której grają zawodowcy za niemałe pieniądze, mieszkańcom dając jedynie wątpliwej jakości widowisko, bo ze stadionu już przecież sami korzystać nie mogą. Miasto, w którym ludzie mają mieszkać, buduje się więc na wzór kurortów i muzeów – z elegancką promenadą, z piłkarskim wesołym miasteczkiem, z kontrolą miejsc, w których turyści mogą się poruszać, z ładnymi fasadami [i zamkniętymi bramami kryjącymi zaniedbane podwórka], z przyzwoleniem dla „eleganckich” inwestycji [jak Promenada Solna], które podniosą prestiż miasta, niekoniecznie przynosząc korzyść mieszkańcom. No i zaplanowane atrakcje, plac, gdzie mogą pokazywać się artyści, wodotryski i fontanny, wyznaczone miejsca, w których pod parasolem można wypić piwo, jak plaża strzeżona i wesołe miasteczko. Czasem z festynem dla turystycznego ludu na Kadzielni.

A my żyjemy w mieście, w którym traktują nas jak intruzów, podejrzanych, niepoczytalnych. W mieście, w którym przy pomocy monitoringu pilnują, czy w prestiżowych miejscach zachowujemy się należycie i w którym straż miejska nabywa kolejne uprawnienia  pozwalające jej wystawiać mandaty za picie w piwnicach, bramach, na klatkach schodowych i strychach, czyli w miejscach nie-publicznych [pisali o tym TU i TU, ale Gazeta nie raczyła o tym wspomnieć].Po udanej batalii przeciw dopalaczom, po rozpoczętej wojnie przeciw kibolom, miasta rozpoczęły kampanię, która ma zdyscyplinować mieszkańców w spożywaniu alkoholu. By mocniej kontrolować dostęp do niego i miejsca, w których można go spożywać. Nie dało się przepchnąć ustawy o monitoringu w każdym sklepie monopolowym [by kontrolować sprzedaż nieletnim], to można uchwałą miasta wykluczyć jego sprzedaż, oparagrafować sklepy w centrum miast. We Wrocławiu nie udało się wywalczyć tajemniczemu lobby zakazu sprzedaży alkoholu od 21 do 6 rano w obrębie Rynku, radnych wyhamował na szczęście tamtejszy wojewoda. O co poszło? O kasę na pewno: w tamtejszych knajpach piwo od 7 zł wzwyż, wielu pije więc poza lokalami; ludzie hałasują, bo jako ofiary innych przepisów wychodzą zapalić przed knajpy; a zasikane bramy to też efekty monstrualnych czasem kolejek do knajpianych ubikacji. Uderzenie w sklepy to nieuprawniony zakaz i ograniczenie pracy i handlu, na razie na szczęście uderzenie było chybione. 

W Kielcach śledzę nieuważnie, ale stale, co gazeta.pl montuje w sprawie alkoholu – to jak rysowanie kiepskiego obrazu centrum miasta, w którym dominują pijaczkowie, którzy hałasują, klną i śpią na rynku [o tym był nius, niczym z „Faktu”, pełen szoku i oburzenia]; jest na nim też żebractwo i żule zakłócający delektowanie się konsumpcją w ogródkach na rynku. Obraz pijaństwa, podobnie jak „portret typowego kibola”, jest mroczny i wymaga interwencji władz. Przez kilka tygodni wisiał u nich na głównej tekst nawołujący do radykalnych działań – wywożenia za miasto niepożądanych elementów. A to przecież paradoks – to restauratorzy są intruzami, bo ci „źli pijaczkowie” mieszkają przy rynku od pokoleń! To niemal jak jedno z tych "zaginionych białych plemion", jak Indianie w rezerwacie, którzy swoje zdegenerowanie "zawdzięczają" jedynie ekspansji europejskiej kultury. Cynicznie można napisać, że te parasole stoją w miejscu gdzie ojcowie, dziadowie i pradziadowie tych "natrętów" spotykali się z sąsiadami i krewnymi, pili alkohol i prosili znajomych i nieznajomych o grosze czy złotówki na następne działki alkoholu. Tradycja. Tworzy się więc mocny problem, rodem z PRL – już w świętokrzyskim piśmie „Przemiany”, wydawanym w czasach komuny, był dział „Plagi społeczne”, w którym pisali o bimbrownictwie i o punkach i ta dzisiejsza kampania Gazety wygląda jak nawiązanie do tej „chlubnej dziennikarskiej tradycji” napiętnowania i nawoływania o dokręcenie śruby. 

Po norweskiej masakrze [jak 10 lat temu po ataku na WTC i Pentagon] zaczęła się dyskusja o nowego typu zagrożeniach, która jednak, jak to zwykle bywa przy podobnych sytuacjach, potoczy się zapewne nie w kierunku analizy przyczyn społecznych frustracji i niezadowolenia z obecnego układu, ale w stronę ogólnej prewencji i wzmożenia czujności i kontroli nad społeczeństwem. Pojawił się np. nius o tym, że europejska agencja policyjna Europol chce stworzyć "dokładny i aktualizowany portret prawicowego ekstremizmu w Europie, a zwłaszcza w Europie Północnej", lecz z takiego portretu nie wyniknie nic szczególnego w przypadkach tak odizolowanych postaci jak Breivik czy krakowski bomber, u których nawet najbliżsi nie zauważali groźnych symptomów. Ten portret będzie zapewne w końcowym efekcie [po części] filtrem, który będzie używany do kontroli przepływu informacji – kto, kiedy i jak często wędruje po sieci w poszukiwaniu określonych treści i czy podobne treści nie pojawiają się w wiadomościach mejlowych, na komunikatorach czy w telefonii komórkowej.
Boję się też nieco prób definiowania prawicowego ekstremizmu – po części nawet i ja mógłbym zostać zakwalifikowany do takiego nurtu, szczególnie gdyby korzystano z bazy ideologicznej ugrupowań ekstremalnie lewicowych lub nawet i tylko anarchistów anty-kapitalistów*. [bo cóż z tego, że kapitalizm i liberalizm w obecnym rozumieniu są mi obce, gdy oni nie przyjmują do wiadomości czym to różni się od antyetatystycznych, wolnorynkowych i wolnościowych idei] Nacjonalistyczne i inne uprzedzeniowe lęki nie są wcale domeną „prawicy”, ani tym bardziej zachwycanie się nad przemocą w „słusznej sprawie”, ale to i tak nie o to chodzi – jeżeli zostanie uruchomiony aparat rysowania tego portretu to będzie on działał dopóki lęk przed takimi wariatami nie zniknie. A sam aparat nie będzie skierowany tylko przeciw wariatom z ekstremalnej prawicy tylko wszelkim potencjalnym zagrożeniom, będzie uniwersalny i wieczny, dopóki będzie trwała Twierdza Europa.
Polski głos to oczywiście Radzio Sikorski, który przekazuje niespecjalnie ukryty komunikat, że „dla wrogów demokracji nie ma pobłażania” – mówiąc o frustratach, którzy nie uważają za reprezentatywną władzę tą, która została wybrana w demokratycznych wyborach. Tak, ja na pewno jestem takim frustratem, a nawet mam ochotę powiedzieć: „dla wrogów wolności nie ma pobłażania!”.  Kanon dyskusji o demokracji stanowi o tym, że o demokracji prawowicie mogą wypowiadać się tylko zwycięzcy jej procedur wyborczych i ew. inni biorący w nich czynny udział [Żakowski ujął to tak dobitnie, że mi szczęka opadła – wspomniał o tym Jacek Sierpiński TUTAJ], ci zaś, którzy zgrzytają zębami właśnie na owe procedury i na sam system dający głos i władzę jedynie elitom demokracji są podejrzanym elementem wywrotowym. To niemal jak zakwestionowanie kanonu medycyny domowej, która mówi, że podstawą zdrowego żywienia jest szpinak, tran i gorąca herbata z cytryną. Zgroza! Po tym Radzio Sikorski mówi, że trzeba zastanowić się nad ustawą o usługach internetowych, by nie pobłażać zbytnio „mowie nienawiści” „frustratów” w internecie, który jest „kloaką”. I wszystko na temat, bo wspomniał  też o temacie „bezpieczeństwa publicznego”, czyli o interesie nadrzędnym. No to się zaczyna…

* niestety, potwierdzenie pojawiło się szybko TUTAJ - i w tekście, i w komentarzach [szczególnie]

Przed dzisiejszym koncertem w Tunelu [na którym się niestety nie mogę pojawić] już zapewne słychać delikatny trzask odkręcania butelek wódki, psyknięcia otwieranych piw, szelest plastikowych kubków, które za chwilę napełnią się alkoholem, co zresztą stanowić będzie ogólne tematyczne libretto wieczoru, które aż do późna w nocy będzie się wzmagać. Ale to nie sam koncert jest [choć powinien być] najciekawszy, tylko żywiołowa dyskusja, która rozpoczęła się nad nim już kilka dni temu. Czy jest w tym koncercie  coś specyficznego? Otóż nie, koncert jest najzwyczajniejszy, tylko podobnie jak w świecie polityki i kulturowego mainstream’u wzbudza kontrowersje niedopowiedzeniami, plotkami i dowodami na istnienie spisku. Zaczepiłem się na tym temacie, bo niestety sytuacja będzie się powtarzać, a jak to w „światku”, plotka zawsze będzie się niosła i rządziła swoimi prawami.
Cała dyskusja na CK-ROCK’u zaczęła się od wywleczenia historii zorganizowania w Kielcach koncertu JUNKERS, a przy okazji oskarżeń czy pomówień o ideologiczne orbity: nazistowskie, narodowe, nacjonalistyczne czy inne na „n”. Nie ma jednak sensu bawić się w Rafała Pankowskiego z „Nigdy Więcej”, ostatnio pokazał swoją czujność donosząc na autora bloga „Fox Mulder” i doprowadzając do jego zamknięcia jedynie na podstawie donosu. Nie ma też sensu bawić się w pseudo-naukowe ciągi logiczne, kto jest kim zaledwie na podstawie wątłych przesłanek – sam zapewne znalazłbym się na jakiejś liście podejrzanych po przejrzeniu książek, jakie mam na półkach [bo nie tylko muzyka jest wyznacznikiem odszczepienia, prawda?]. Całość sytuacji jest symptomatyczna dla wielu środowisk, które mają problem z nadmiarem żółci – antyfaszyści, związkowcy, pisowcy, palikotowcy, lewacy, strajtedżowcy, antysemici i szereg innych sekt; gdy każdy chce splunąć w twarz jakiejś ikonie zła, przedstawicielowi wrogiej struktury – skinom, komuchom, satanistom, żydom, prezydentowi [miasta], ochronie klubu, ministrowi, czarnym, kibolom, poborcom podatkowym. Tyle, że różni ludzie chcą to zrobić z różnych powodów – np. hipotetycznemu ministrowi ludzie chcą splunąć w pysk gęstą śliną gdyż: 1. bo zabiera biednym 2. bo kłamie 3. bo zabiera bogatym lub nie daje szansy się bogacić 4. bo okrada wszystkich 5. bo zaczesuje się na lewo
Menażeria scenowa to niesamowity koloryt hobbystów, fascynatów, twórców lub barwnych konsumentów, zazwyczaj niegroźnych, co najwyżej mitomanów [ja też uwielbiam mity…], erudytów i nawiedzonych wizjonerów. Nie ma jednak [raczej] wśród nich bandytów, złodziei i ludzi, którzy swoją muzyczną i kulturową wizją chcieliby zmusić innych do przemiany wzorowanej na pomyśle Anthony’ego Burgessa. Szkoda, że próbuje się czasem jakieś fobie przenosić na tak wątłe środowisko kontrkulturowe [wątłe, bo np. Dezerter, Kazik, Grabaż czy Acid Drinkers  i Behemoth już od dawna nie są kontrkulturą, dlatego też ludzie, którzy częściej wybierają koncertowy czy płytowy nie-pop-ularny mainstream muzyczny też nie są częścią kontr-kultury], które tak naprawdę funkcjonuje na zasadzie przetrwania w mocno nieprzyjaznym środowisku – zrobienie koncertu hc-punk to niemal murowana wtopa finansowa, wydanie zina i próba jego sprzedawania to ciężki ugór, kapela zaś jest jednym z droższych hobby. Nie dokładają do tego ani sponsorzy, ani urzędy. Bandyci rzadko tworzą muzykę, ale chętnie słuchają tej, która o nich opiewa – stąd też narcyzm niektórych hiphopowców czy skinolskiej sceny.
Skoro źli są ci, którzy przy okazji słuchania muzyki mają antylewicowe lub antyprawicowe poglądy albo zgrzytają zębami na nadęte politykierstwo, ci którzy jedzą mięso, słuchają NSBM czy RAC, noszą kuce, są post-hippisami, piją dużo alkoholu albo wręcz odmawiają jego picia, noszą ciuchy z wielkich korporacji – to w takim razie cała scena jest zła. Ale z drugiej strony cała ta scena, która bierze się z oddolnej aktywności, a nie kupowaniu durnoty marketingowej – jest wartością samą w sobie. Taki nowożytny synkretyzm, w którym jest wszystko i ta wielość jest najcenniejsza. To nie oznacza, by przestać się wystrzegać debili, dewiantów, degeneratów i destruktorów, nie dziwi mnie więc lęk przed podrzuceniem na nasze lokalne podwórko transportu ze zgniłymi ziemniakami [których chyba symbolizują JUNKERSI], na których mogą się zalęgnąć szczury [skini] i roznosić smród [nacjonalistyczny]. Czy istnieje jednak wzorzec dobrej lub złej destrukcji? Antyfaszyści z „Nigdy Więcej” pokazali, że posiłkując się jakimś wzorcem tworzy się chore fobie, o współpracę z faszystami oskarżając nawet anarchistów¹. To już nawet nie o miarę ideologicznej destrukcji chodzi, bo czy alkohol, narkotyki, pornografia czy wręcz niewolnictwo nie są bardziej destrukcyjne? Ile % z produkcji pornografii, narkotyków i rynku odzieżowego opiera się na niewolnictwie? Dużo, bardzo dużo. Dla mnie synonimem europejskiego, naszego niewolnictwa jest np. system podatkowy, obowiązek meldunkowy i cała maszyna statystyczna państwa i wobec tego jakiś zespół, który śpiewa kilka niepoprawnych piosenek bardziej przypomina dziecko przed komunią niż celnika. Gdyby taka ideologiczna promocja przez muzykę działała, to po sukcesach RATM i Chumbawamby  powinniśmy mieć zrewoltowane społeczeństwo. Wracając do szczurów na kupie gnijących kartofli: one są zawsze, z nich wywodzi się nawet Konrad Łęcki, kielecki celebryta polityczny. Ale są i czerwone wszy, mendoweszki – widziałem niedawno malowane sprajem sierpy i młoty, napisy „Mao” i wlepki o Komunistycznej Partii Polski (tak, teraz!). Podejrzewam, że na punkowych koncertach można spotkać sympatyków tych pasożytów, tylko, że ich nie da się tak łatwo zweryfikować jak tych, którzy zamiast Mao czytają Romana Dmowskiego lub Stachniuka, tych zaś kamieniowanie jest zawsze w modzie.
Z koncertami jest nieco jaśniej, niż w innych sytuacjach, łatwiej jest zweryfikować kapele, bo w życiu codziennym jest gorzej – być może kupuję piwo w knajpach od antysemitów, jadam czasem u nieuczciwców z GREENWAY [tak, niestety, smakuje mi i czuję komfort zupełnego braku mięsa], być może kupuję ubrania od skrytych pedofili [a prawie na pewno z niewolniczych azjatyckich fabryk], ale z braku afiszowania się z tym nie umiem tego uniknąć;  unikam jednak np. picia Tyskiego – bo mam powód i robię to. Ale dlatego cenię głosy, które mówią „Nie pójdę na ten koncert, bo coś tam-coś tam” – bo im się nie podoba i dokonują wyboru, olewając street czy oi punk, tak jak inni olewają krysznaicki czy katolicki punk rock, grind czy metal core. Jednak dokonanie wyboru to jedno, a żonglerka opiniami lub plotkami to drugie. Brakuje jeszcze tego, by ktoś w sposób bezdyskusyjny spróbował zdefiniować punk, a co za tym idzie jego degeneracje, byłoby to tak samo błędne jak próby zdefiniowania ruchu skinheads czy hard-core [pokusili się o to zatwardziali wyznawcy SE, ale to jest wg mnie typowa sekta, więc opisanie jej w sposób encyklopedyczny nie dziwi, jednak te wynaturzenia zniesmaczyły nawet Iana MacKaye czy Raya Cappo], bo tu też jest wiele krętych ścieżek.

¹Co dobrze podsumowuje słynna opowieść o 11 listopada w W-wie: koleś zatrzymany przez policjanta: „Ale ja jestem antyfaszystą!”, na co policjant: „Co mnie obchodzi jakim jesteś faszystą”

Dziś jest ten symboliczny dzień w roku, gdy po obliczeniu wszystkich zobowiązań fiskalnych wobec państwa okazuje się, że dopiero teraz zaczynamy zarabiać na siebie. Do 24 czerwca nasza praca polega na tym, by opłacić podatki bezpośrednie i pośrednie [a jest ich naprawdę dużo, bo i choćby przymusowa składka na ZUS jest takim podatkiem], zaś dopiero od dzisiejszego dnia, niemal w połowie roku, zyski z naszej pracy możemy przeznaczyć na swoje własne potrzeby. Oczywiście część z tych podatków zabranych pod przymusem wróci do nas w postaci różnych usług czy inwestycji, ale gdybyśmy sami mogli decydować zapewne struktura tych wydatków wyglądałaby zupełnie inaczej. Ironią w dodatku jest to, że wielu ludzi, zarabiających wystarczająco wiele, ma możliwość przeniesienia wirtualnie siedziby swoich inicjatyw gospodarczych/firm do krajów nazywanych rajami podatkowymi, zwykły człowiek natomiast przez cały rok finansuje państwo, by potem musieć mu udowodnić, że jest na tyle biedny, iż należą mu się jakieś groszowe odliczenia podatkowe, które łaskawie zostają mu zwrócone po kilku miesiącach. Bycie żywą kartą kredytową [działanie jest podobne – spłata bezodsetkowa na karcie kredytowej to 54 dni, zwrot podatku z Urzędu Skarbowego trwa minimum tyle samo] rządu jest faktem, co pokazała już afera zaboru naszych składek emerytalnych, które zamiast do OFE w części trafiają do państwowego ZUS-u.

O wielu innych aspektach dotyczących polityki fiskalnej rządu, także przy okazji naszych zobowiązań wobec Grecji i sytuacji, która do tego doprowadziła można przeczytać na stronie Centrum im Adama Smitha, w komentarzu do konferencji prasowej, na której ogłosili jak w tym roku wypada Dzień Wolności Podatkowej.

Jeszcze przed polską prezydencją w Unii, jeszcze przed rozpoczęciem lata i przed rozpoczęciem wakacji, co dla niektórych to moment intensywnych wyjazdów na letnie festiwale [ja oblizuję się właśnie na Żelebsko…], ukazał się drugi numer kieleckiego pisma anarchistycznego LOKOMOTYWA. Jest kilka rzeczy, które mi się tam niezbyt podobają, jakieś drobne rzeczy do wytknięcia, ale to nie tutaj, to dopiero przy winie z Adamem;) Cieszy jednak to, że pojawiło się w Kielcach medium papierowe, gazeta, w której jest spersonalizowany głos [a nie jakieś forum internetowe] kieleckiego środowiska [to określenie na wyrost, niestety] i , że mimo pewnych obcych mi trochę naleciałości, jest to głos ukierunkowany anarchistycznie. I ważne jest to też w obliczu tego, co napisał kiedyś Krawat z INNEGO ŚWIATA – po jakiejś prawdopodobnej światowej katastrofie, gdy media elektroniczne umrą, badacze historii o anarchizmie będą sądzić jedynie na podstawie jego papierowych pozostałości. I nikt nie będzie pamiętał o takich portalach jak CIA [ani niestety o ”wolnekielce” też…]. A by nie sądzić po mojej opinii trzeba przeczytać i najlepiej dodać coś od siebie.

A oto danie główne, wuala!

Do przejrzenia lub pobrania w pdf TUTAJ, a do samodzielnego wydrukowania TA WERSJA

Hasaparasa jako zwierciadło ego Wielkiego Kiniora bywała ciekawa, i muzycznie, i zdarzeniowo, i towarzysko, choć chaotyczna – była zawsze; w opiniach oglądających wyglądało to różnie – lepiej lub gorzej, ale warto tam chodzić bo może jednak coś nas tam zaskoczyć lub nam się spodobać, lub przynajmniej zapaść w pamięć. Z tegorocznej imprezy w pamięć wielu ludziom zapadła chyba niesmacznie duża ilość sił pilnujących porządku i przyzwoitości w okolicach Bazy Zbożowej. Jak komary w lesie – niby sielanka, cisza i spokój, ale coś jednak wkurwia. W takiej sytuacji nawet towarzysko trudno się obrócić, zamienić słowo i łyki z butelki, co w przypadku popeliny wiejącej w tym roku ze sceny niestety było bolesne. Czy to sobótkowe magiczne ciśnienie duszy przyciągnęło te mundurowe cienie w okolice, gdzie kilka lat temu jeszcze unosił się na Zbożowej swąd smarów i policyjnej benzyny? Zew wspomnień? Czy prewencja przy neopogańskiej imprezie?
Kielce ostatnio stały się tematem prokuratorskich niusów, najpierw o rasistowskich w wymowie tekstach w gazetce kieleckich kibiców „Korony”, później zaś w tekstach tego samego autora dopatrzyli się wyrażeń obraźliwych dla samego Premiera. Gdyby wnikać w szczegóły, to robienie z tego afery na miarę kraju zdaje się być dosyć dziwne – gazetka jest raczej pisemkiem wąsko społecznościowym, trudno tam się doszukać nawoływań do agresji na tle etnicznym czy rasowym, a opinie tego kolesia [studenta KUL-u, co bulwersuje wielu, nie wiem w sumie czemu], szczególnie te dotyczące Tuska, są zwyczajowymi opiniami z przystanku autobusowego czy knajpy i choć są głupie, to na takie opinie można trafić w wielu mediach, tylko w lepiej, czyli poprawniej, dobranych słowach. I to w gazetach, które można kupić w kioskach, wysokonakładowych czy w klipach na you tubie z wielotysięczną oglądalnością. Mi to zamieszanie kojarzy się więc raczej z taktyką stosowaną poprzednio przy dopalaczach – agresywna medialna nagonka, zohydzenie pewnej wąskiej grupy społecznej, za którą nie ujmie się „zdrowa część społeczeństwa” [bo „te cholerne kibole”…], zastraszanie [jak ten moment legitymowania wszystkich klientów sklepów z dopalaczami] a potem atak legislacyjno-policyjny i ogłoszony rządowy sukces.
Warto uwiecznić jeszcze inną historię, policyjną, jakże by inaczej, związaną z kieleckimi kibolami, na którą trafiłem trochę „od dupy strony”. Zobaczyłem bowiem plakaty wiszące w okolicy stadionu [to był chyba jeszcze kwiecień], nawołujące do zejścia z trybun w 80 minucie i zaprzestanie kibicowania w proteście przeciw potraktowaniu kilku ich kolegów w sposób dosłownie policyjny. Już samo to, że to środowisko poczyniło jakiś protestacyjny krok [na trybunach wisiały np. transparenty „Niespełnione rządu obietnice = temat zastępczy kibice”] mnie zaciekawiło, a z tego co wyczytałem, wyłonił mi się obraz naprawdę niemiły – kilku kolesi zajmujących się oprawą na meczach [chodziło też chyba o „wulgarne okrzyki na trybunach”], po jednym z nich ma poważne policyjne sankcje i to chyba jako jedni z pierwszych z naszego miasta wylądowali pod walcem rządowej medialnej rozgrywki, która polega na używaniu policji i prokuratury do podnoszenia słupków rządowych sondaży.